Venezüella'da seçimler ve sağ mı kazandı?

Venezüella'da seçim yapıldı. 'Dünyanın Sokakları'nı takip edenler bilirler bir ay önce yazmıştık; 'Çok kritik bir seçim bu ve bana kalırsa, şimdi sıkı durun, seçimi sağ kazanacak. Muhtemelen parlamentodaki çoğunluğu kazanamaz ama üçte birlik çoğunluğu aşacaklar ve bu da her türlü yasanın çıkmasında engel teşkil edecek. ABD'nin ağzının suyu akacak. Aslına bakarsanız bir önceki seçime katılmadıkları için meclise hangi oranlarda girerlerse girsinler yine zafer olarak nitelenecek ama ben bunun da ötesinde bir şey söylüyorum ve hatta belki küçük de olsa bir farkla çoğunluk bile olabilirler.' Sonuçlar 165 sandalyeli mecliste PSUV 94'e karşı sağ blok 64 olarak tecelli etti. (Bu 'tecelli etti' cümlesine de bayılıyorum özellikle seçimden yenik çıkanlar hep bunu kullanır. Ah bütün hayatımız tecelliler toplamı olarak geldi, gidiyor.) Yani sağ 3'te 1 çoğunluğu aştı, meclisin yüzde 40'ına ulaştı. Esas genel oy oranlarına bakarsanız bu fark daha da küçük. Sağ ve sol blok arasında fark sadece yüzde bir buçuk. Seçimden sonra tam isabet elde etmiş bir anket şirketi gibi hissediyorum kendimi.

Neden böyle oldu? 21. yüzyıl sosyalizmi kaybediyor mu? Bolivarcı devrim sona mı yaklaşıyor? Douglas Bravo ile konuşuyorduk. Venezüella'nın 3 nesil gerilla komutanı. Chavez'i baştan beri soldan eleştiriyordu. 'Bolivarcı devrim! Herkes o kadar uğraştı olmadı. Ne zaman ki Chavez'e karşı darbe yapıldı. İşte devrim o zaman oldu. Halk, bir milyon kişi sokaklara çıkıp başkanlık sarayını kuşattı ve Chavez'i geri çağırdı. İşte Bolivarcı devrim o zamandı...' Caracas'ta yüksek bir binadaki ofisinden bana sokakları gösteriyordu. Chavez ulus ötesi tekellerle bütün petrol anlaşmalarını imzaladı. Bütün finans ulus ötesi tekeller elinde, bunun neresi devrim diye anlatıyordu. Başkanlık sarayında Bolivarcı bakanlarla konuşurken Douglas Bravo amca böyle dedi, diyordum. Haklı ama zamanı var diyorlardı. Henüz o gücümüz yok. Bir gün sonra tekrar Douglas Bravo'nun ofisine gidiyordum. Kahve yapıyordu. Konuştuklarımızı anlatıyordum. 'Hah güçleri yokmuş. Her gün Chavez televizyona çıkıyor konuşuyor. Alsın mikrofonu eline 'Bütün fabrikalar çalışan işçilerindir desin. Bütün toprak işleyenin.' Sonra bunu Chavist arkadaşlarıma söylüyordum.' Douglas Bravo büyük gerilladır diyorlardı. Çok büyük bir gerilla ama o konuşur Chavez'se yapar. Aradan epey zaman geçti. Bolivarcı hükümet petrolün denetimini kamunun eline almak için birçok hamle yaptı. İşgal fabrikalarını destekledi. Bir üretim yerinde çalışanların yarısından bir fazlası, burası işçilerin olsun diye imza verdiklerinde, o işyerinin işçilere devredilmesini öngören bir yasa çıkardı. Uyguladı. İş saatlerinin günlük 6 saate indirilmesi maddesinin de içinde olduğu bir referandumu kaybetti. (Çok ilginç geliyor değil mi size? İş saatlerinin düşürülmesi önerisinin referandumda reddedilmesi. Petrol dışında üretimin neredeyse olmadığı, yapılamadığı bir ülkede çok kişiyi ilgilendirmiyordu bu aslında.) Bu referandumdan sonra ibre sağa doğru kaydı. Daha sonra rövanşı alınsa da tam bir mücadeleler laboratuvarı olan ülkede sağı umutlandıran, son seçime kadar taşıyan en önemli dönüm noktasıydı bu. Sonra Douglos Bravo amca ekliyordu. 'Şimdi yapmayacaklarsa ne zaman yapacaklar? ABD Irak işgalinden kurtulduktan sonra bu tarafa gelecek.' Şimdi geliyor mu?

Venezüella'da seçimlerde sağ kazandı. Eğer başkanlık seçimleri olsaydı sonuçlar tabii ki böyle olmayacaktı. En az oyların yüzde 60'ını Chavez alırdı. Yolsuzluklar içindeki parlamenterlere oy vermeye elleri gitmeyenler, eleştirseler de Chavez'i avantaj olarak yorumlayan solun büyük kısmı Chavez için oy vereceklerdi. Ancak şimdi artık yasa çıkartmak kolay değil bu mecliste. Peki ne olacak şimdi?

Gene iş sokaklara düşüyor, Chavez'i cuntanın elinden koparan sokaklara. Projeler ve toplantılardan sıyrılan sokaklar, ancak kendi meclislerini gerçekleştirip dönüştürebilecek Venezüella'yı. Yani bütün dünyada olduğu gibi devrim sokak taşlarının altında...