Kül vicdanlar
"Ben yazarsam çok ağlarım Aslı" dedi. "O yüzden sen yaz. Dört duvar arasında üzerine binlerce bomba atılan, yakılan, kül olan, devletin kendi hapishanesinde teslim ol diye seslendiği bizi yaz... Bu ülkeyi ölecek kadar seven ve ölenleri yaz..."
Söz verdim O'na. Tamam, yazacağım dedim, yeter ki sen daha fazla ağlama. Daha fazla acımasın kalbinin yanıkları...
Hayata dönememek...
Unutmuşlar ya 19 Aralık 2000'i. Diri diri yaktıkları insanları,"beni kim yaktı" diye feryat eden Hacer'i, unutmuşlar ya insan olmayı... Hatırlatma vaktidir şimdi.
Dönemin adalet bakanının dediği gibi mahkûmlar Kalaşnikoflarla ateş etmişlerdi ya...
Devletin hapishanesinde, dört duvarın arasında, neredeyse 10 bin insanın "teslim ol " çağrısını dinlememişlerdi ve dahası kendilerini yakmışlardı ya...
Hani amaç mahkûmları "hayata döndürmekti"... İşte şimdi yüzleşme zamanıdır.
Ve tüm Türkiye gazetelerde bunları okumuş, televizyonlarda bunları izlemişti de sadece susmuştu... İnanmıştı insanların kendilerini yaktıklarına!
İşte şimdi "Beni kim yaktı" diye haykıran Hacer'in yüzünü gözlerimizin önüne getirme vaktidir. Operasyon sonrası yürüyemeyen, göremeyen Hacer'e kelepçe takanlara insanlığı sorma vaktidir.
Unutanlara, şaşıranlara adli tıp raporlarını hatırlatmanın zamanıdır şimdi. Yanıp yok olmuş koğuşlardan dışarıya hiç ateş edilmediğini, ateşlerin dışarıdan içeriye doğru yapıldığını anlatan bilirkişi raporunu hatırlatmanın zamanıdır.
Bayrampaşa Kapalı Cezaevi C-1 koğuşunu ve burada ölen 12 insanı hatırlatmanın zamanıdır. 6 tutukludan 5'inin yanarak, 1'inin ise gazdan zehirlenerek öldüğünü anımsatmalıdır şimdi.
Yanık tenleri, tutuşan saçları, çığlıkları, ölü insan kokusunu...
Aynada kendimize bakma zamanıdır şimdi. Ablalarımız, ağabeylerimiz, babalarımız, annelerimiz, kardeşlerimiz, hiç tanımadığımız insanlarımız yanarken neredeydik diye sormanın zamanıdır.
Ve kentler yanmış insanların dumanlarına bürünürken, derin bir nefes çekmiştik ya ciğerlerimize... İşte şimdi utanma vaktidir.
