Çocuğun gördüğü düştür barış
Çocuğun gördüğü düştür barış.
Masmavi, aydınlık bir bayram sabahına uyanmaktır.
Barış adında, sevgi dilinde resimler yapmaktır duvarlara.
Siyahı beyaza, griyi maviye boyamaktır. Bütün renkleri olmaktır evrenin ve bütün dillerin şarkısını birlikte söylemektir. Eline uzanan başka bir eli sımsıkı kavramaktır. Atılan tüm bombalara, sıkılan tüm kurşunlara rağmen insan sıcağıdır.
Çocuğun gördüğü düştür barış...
Yarın Dünya Barış Günü. İstanbul'da tam 35 çocuk Terörle Mücadele Yasası'nda yapılan değişikliğe rağmen tahliye edilmedikleri için hapishanede uyanacak.
Neden tutsak edildiklerini bile anlayamayan çocukları devlet hapishanelerde büyütüyor.
Oysa çocuğun gördüğü düştür barış...
Hapishane avlusu değil oyun parklarında, çimenlerde yuvarlanmaktır.
Karavana değil, ev yemeği yemektir.
Sabah sayımı, arama değil okulun zil sesidir...
Gardiyan değil, anne kokusudur.
Ranza değil, sıcak yataktır.
Parmaklık arasından görülen değil, uçurtmalar salınan engin maviliktir.
Kilitli kapılar değil, sokaklarda özgürce koşmaktır.
Yarın 1 Eylül...
Devlet çocuklarıyla barışamadığı için, çocuklar barış düşleri değil kâbuslar görmeye devam edecekler. Onları düşleri değil kâbusları büyütecek.
Tekirdağ F Tipi Cezaevi'nde F.Ç., Maltepe Çocuk Cezaevi'nde N.A. yani; daha adları bile açıkça yazılamayan çocuklar bir gün daha yiyecekler küçük ömürlerinden.
Hapishaneleri gören çocuklar erken büyür. Oysa barış; önce çocuk olmaktır.
